Zakladajac ze mozg jest mechanizmem natury, przyjmujac jednoczesnie, ze
jest mechanizmem logicznym i dąży do rozwiązani problemu logicznego.
Drogę do rozwiązania tego problemu pokonuje ewoluując, ucząc się.
Problem jest na tyle skomplikowany, że mózg usiłując rozwiązać problem,
probuje szukać "uśredniając", tzn. za pomocą kolejnych problemów logicznych
szuka analogii i podejmuje decyzję w sposób optymalny. Dalej w poszukiwaniu
rozwiązania problemu tworzy mechanizmy problemów i machanizmy "wiązkujące",
tzn. łączące wiele mechanizmów problemow i "uśredniając" je. Tworzy to
rekurencyjną równowagę czyli "zapętlenie?" problemu logicznego. Czy możliwe,
że ucieczką od zapętlenia problemu logicznego (nierozwiązywalności), byłoby
rozwiązywanie ich w sposób nielogiczny? Co pozorowałoby niedorzeczność naszego
istnienia, ale tylko pozorowało, ponieważ jest to kolejny powrót do
ponownej próby rozwiązania problemu logicznego, zaczynającego się od
stworzenia nowego systemu decyzyjnego. Kolejne stadium ewolucji.

---------------------
"My chcemy życia, a nie rozlewu krwi.."